عيب مي

دوران آشنايي ام با صداي استاد شجريان به اوايل انقلاب بر مي گردد شايد اواخر سال 58 برادر بزرگم (دكتر سيد مصطفي كه در آن زمان دانشجوي دانشكده هنرهاي دراماتيك بود در بازگشتنش از تهران -تعطيلي دانشگاه در اثر انقلاب فرهنگي) سوغاتي هايي از جمله چندنوار آورد، نوارها توجه ام را جلب كرد، آثاري از بتهوون، چايكوفسكي، كاشفان فروتن شوكران مرحوم شاملو و دونوار از شجريان، يكي چهره به چهره با صداي سياوش شجريان و ديگري رباعيات خيام با صداي محمدرضا شجريان. تا مدت ها شايد هفته ها هوس شنيدن آنها را نداشتم، نوجواني بود و موسيقي جاز و پاپ و... برادرم به من تازيد كه اين نوارها را كنار بگذار و موسيقي درست گوش كن.